vrijdag 12 juni 2009:
Vandaag gaan we vroeg op weg naar Stromboli. 
We denken dat we daar kunnnen liggen, maar weten het niet zeker. Als het niet kan, varen we door. Eerst komen we langs Panarea. Een kleiner eiland met nog een aantal grote rotsen vlakbij. Het weer is rustig, maar er staat toch nog een deining tot ongeveer een meter. Net na de rotsen spotten we een groep dolfijnen. Deze zijn vrij groot en zwemmen vlakbij. Twee keer zwemt er één onder de boot door en dan zijn ze ineens weer weg (geen foto’s).
Nu naar de meest actieve vulkaan, Stromboli. 
Elke dag komt er wel wat uit de krater, maar niet veel tegelijk. Aan de noordwest kant ligt een hele strook lava, dat is ook de kant waar je de activiteit het beste kunt zien. Als we er langs varen horen we een paar keer gegrom vanuit de vulkaan gevolgd door een dikkere rookpluim. Best een beetje creepy. ‘s Avonds zie je meer, maar we zijn niet teruggegaan.
Aan de noordoost kant ligt een plaatsje, San Vincenzo met een zwart strand. Daar liggen een aantal meerboeien. We pakken er één omdat ankeren hier erg slecht gaat. De rest van de dag kunnen we lekker luieren. Sebas moet nog even poseren met zijn zwembandjes en brilletje, die hij van zijn collega’s gekregen heeft.
Ha luitjes
Wat mooi de foto’s van de vulkanen, het is weer allemaal prachtig om te lezen en te bekijken. Al 2 maanden onderweg wat gaat het snel ook voor jullie denk ik.
Het is geweldig dat de mogelijk er is dat we allemaal mee kunnen genieten van het geweldige avontuur, maar het beleven is toch nog altijd het mooiste wat er is, ik denk dat het ook niet aan niemand uit te leggen is.
Blijf nog maar even rond dobberen want het weer is hier pet.
Hilda en Sebastiaan hebben jullie geen kok nodig aan boord of iemand die de wasjes doet, ik hou mij aanbevolen, ha, ha.
Ik denk het niet pottenkijkers is ook niet alles, lekker met z’n tweetjes lijkt mij heel verstandig en wat moet je aan met een tante die zich misschien overal mee bemoeid, die kun je beter thuis laten.
Wij hier woestijnzand en jullie vulkaanzand, verschil moet er zijn, ik geloof dat ik liever het eerste heb.
Nog bedankt voor de kaart, dat was echt een verrassing dat jullie zover weg nog aan mij hebben gedacht, maar nu hebben jullie ook meer tijd denk ik.
Jonge lui ik wens jullie in iedergeval verder een geweldige reis en ik laat wel weer iets van mij horen, een goede vaart en liefs tante Tilly ahoy.